بی خبر

می گویم ؛- من با این حس آشنا هستم.می گویی ؛- چه حسی؟می گویم ؛- حس پشیمانیِ عمیق، وقتی که با تمام وجودت (البته همراه با تلقینات اطرافیان )باورت می شود که در آن برهه حساس چقدر بد عمل کردی ، بر خویش ات ،ستم کردی ،خودخواه بودی و بیراهه رفتی، آن وقت...می پرسی؛- آن وقت چه؟می گویم؛- تواب ای، می شوی که در بازجویی از رفیق سابق ات ،از بازجو و جلاد پیشی می گیری...می پرسی؛- مگر می شود؟ آخر برای چه ؟ من که نمی فهمم...می گویم؛- چرا نمی شود، فقط کافی است که باور کنی ، رفیق ات گولت زده ،فریبت داده ،تو برای جبران مافات ،کاتولیک تر از پاپ می شوی در دم و دستگاه شکنجه گاه انگیزاسیون... آن وقت است که بازجو و شکنجه گر باید با التماس شلاق را از تو بگیرد تا رفیق نیمه جان سابقت را نکُشی.چیزی نمی گویی ،سرت پایین اس...

ادامه مطلب