نود

چرا در کشورِ شما هیچ آدمی نمی‌خندد؟


دوستِ صمیمی‌ام

که تراژدی و اندوه و غربت را

درچشمانت می‌خوانم

ما مردمی هستیم که شادی را نمی‌دانیم!

بچه‌های ما تاکنون رنگین کمان ندیده‌اند

اینجا کشوری است

که درهای خود را بسته است

و اندیشیدن و احساس را لغو کرده است!

کشوری که به کبوتر شلّیک می‌کند،

و به ابرها و ناقوس‌ها.

اینجا پرنده پروایِ پریدن ندارد

و شاعر

هراس از شعر خواندن!

اینجا کشوری است

که راهی برای پیمودن ندارد

حتی مگس از پریدن می‌ترسد

و شب شعری برگزار نمی‌شود!

اینجا کشوری است

که نیمی از آن سیاهچال است

نیمِ دیگر نگهبان !

مُردگان با همسرانِ یکدیگر

ازدواج کرده‌اند

و روشن نیست مردمانش کجا رفته‌اند!

گردشگرِ مو طلایی فرانسوی به من می‌گوید؛

"کشورِ شما
زیباترین کشوری است که من دیده‌ام!

اینجا باران می‌خندد،
گل‌ها می‌خندند،
هلو و انار می‌خندد،

بوته‌های یاسمن
از دیوارها آویزانند،

پس چرا درکشورِ شما
هیچ آدمی نمی‌خندد!!"

نزار قبانی

آمارگیر وبلاگ

آمار سایت

قالب وبلاگ