پرسیدم ؛
-کیستی تو؟
گفتی ؛
-یکی از بندگان خدا...
گفتم؛
- بله همه ما بندگان خداییم اما نامت چیست؟
گفتی؛
- بنده خدا...
گفتم؛
- پس صدایت کنم عبدالله؟
گفتی ؛
-هر چه دوست داری مرا صدا کن ...
گفتم؛
- این طور نمی شود رفیق! برای این که یگانه ترین یار شوی ،نامی یگانه باید داشته باشی و یادت باشد نام و نشان تو دلگرمم می کند ، یگانگی تو مرا اهلی می کند...
می خواستی چیزی بگویی اما سکوت کردی...
گفتم ؛
- دوست من ! صبر مرا می سنجی، یا از چیزی می ترسی ؟
گفتی؛
- می ترسم...
گفتم ؛
- در عشق و دوستی از چه می ترسی؟
گفتی ؛
- از اینکه...
مکث کردی ، ادامه ندادی ،انگار کلمات در دهانت گم می شدند و بیرون نمی آمدند...
گفتم ؛
-از آن می ترسی که اگر نام و نشانیِ خانه و کاشانه و راه و رسم ات را به من بگویی ، دیگرچیزی برای پنهان کردن نداشته باشی و دستت رو شود و بعد از مدتی بفهمی که این عشق و دوستی آن قدر نمی ارزید که به خاطرش نقابت را کنار گذاشتی؟
لبخند می زنی ...
من هم لبخند می زنم و می گویم ؛
- وقتی یک نفر در یک ارتباط همه داشته هایش را در میان می گذارد ،رسم جوانمردی نیست که طرف دیگر پنهان کاری کند ...
بدون آن که منتظر پاسخی از تو باشم روی ام را برمی گردانم و از تو دور می شوم... در دل با خودم می گویم؛
"کاش می دانستی چه قدر زود دیر می شود..."
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی