دام و دانه

صد هزاران دام و 1ست ای خدا

ما چو مرغان حریص بینوا

دم بدم ما بستهٔ دام نویم

هر یکی گر باز و سیمرغی شویم

میرهانی هر دمی ما را و باز

سوی دامی میرویم ای بینیاز

ما درین انبار گندم میکنیم

گندم جمع آمده گم میکنیم

مینیندیشیم آخر ما بهوش

کین خلل در گندمست از مکر موش

موش تا انبار ما حفره زدست

و از فنش انبار ما ویران شدست

اول ای جان دفع شر موش کن

وانگهان در جمع گندم جوش کن

مولانا،مثنوی دفتر اول