بی خبر

من روایت می کنم پس هستم،همه ما سرشار از قصه هستیم ،قصه های تکراری ، تلخ ،شیرین ،وحشت آور ،آرام بخش ،نیم بند ،عجیب ،جذابهمه ما قصه گوییم، قصه ،قصه ،قصهقصه ی غصه هایمان ،اما فقط عده ای جرات می کنیم بنویسیم، چرا همگی نمی نویسیم ؟برای اینکه ممکن است قصه امان را نپسندند؟قضاوتمان کنند از روی قصه هایمان؟تایید یا تکذیب شویم؟ آیا اهمیتی دارد ،که چارچوب قصه گویی را ندانیم؟ که زبان قصه نویسی را بلد نباشیم؟ از نظر من که اهمیتی ندارد ،مهم خود قصه و روایت است که ماندگار است،این که در حال حاضر نویسنده موفقی هستیم و یا در آینده خواهیم شد چندان اهمیت ندارد ،مهم آن است ، که میل و شوق و ذوق نوشتن در ما از بین نرود،نوشتن نوعی نگاه دقیق و عمیق به زندگی است ،یک شیوه خاص زیستن است.باید همیشه نوشت، عادتی ...

وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد، بیشتر تنهاست. چون نمیتواند به هیچکس جز به همان آدم بگوید که چه احساسی دارد؛ و اگر آن آدم کسی باشد که تو را به سکوت تشویق میکند، تنهایی تو کامل میشود…!”سمفونی مردگان عباس معروفی  بخوانید...

دوست دارم، دوست داریدوست دارد، ...دوست داشتن ،مهر ورزیدن ، در بند زلف کسی بودن،... زیباترین فعل جهان،صرف اش کن تا ابد ،صرف اش می کنم تا همیشه ی خدا... +نوشته شده در دوشنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۶ساعت7:43  توسطمینو سامان | ...

دلبندم ،روزگار غریبی است، اگر مرگ زود سراغمان نیاید،چیز دیگری جانمان را می گیرد، جوانمرگمان می کند، می دانی آن چیست؟تردید,شک ،دو دلی ، تردید به آنچه باور داریم ،شک به اینکه برای تعالی و رشد آمده ایم،دلبندم من افسرده نیستم ،فقط اضطراب دارم ،اضطرابی که بقول سارتر لازمه انسان بودنمان ،است ،مضطربم برای ،انتخاب هایم،باورهایم ...اما باور کن که شک نمی کنم ،به انسان بودن ،به اخلاقی ماندن ،عاشق ماندن...

بروید ای حریفان بکشید یار ما را به من آورید آخر صنم گریزپا رابه ترانههای شیرین به بهانههای زرین بکشید سوی خانه مه خوب خوش لقا را وگر او به وعده گوید که دمی دگر بیایم همه وعده مکر باشد بفریبد او شما را دم سخت گرم دارد که به جادوی و افسون بزند گره بر آب او و ببندد او هوا را به مبارکی و شادی چو نگار ...

آنقدر تشنه نورم که می توانم از هر پشمینه پوش تند خویی شمس ای بسازم....

با اشتیاقی معصومانه میگوید: آدمها میتوانند سرنوشت خود را تعیین کنند، آدمها میتوانند سرنوشت خود را تغییر دهند... ناخواسته خندهام میگیرد، میکوشم تا به دشواری زبانم را از زیر زنجیرهای سنگین خاموشی، تکان دهم، اما هیچ سخنی از دالان تاریک گلویم به آستانهی دهان و گفته شدن نمیرسد. کلمات در شبِ حنجرهام یخ بستهاند... میگوید: کافی است که اراده کنی و عمیقا بر ارادهات متمرکز شوی.... و در میان سخنانش از کتابهای مقدس و عارفان شرقی، مُدام شاهد مثال میآورد. من اما به زنجیرهایی میاندیشم که از هزار سمت، آدمی را زندانی کرده ان...