بی خبر

دلبندم ،روزگار غریبی است، اگر مرگ زود سراغمان نیاید،چیز دیگری جانمان را می گیرد، جوانمرگمان می کند، می دانی آن چیست؟تردید,شک ،دو دلی ، تردید به آنچه باور داریم ،شک به اینکه برای تعالی و رشد آمده ایم،دلبندم من افسرده نیستم ،فقط اضطراب دارم ،اضطرابی که بقول سارتر لازمه انسان بودنمان ،است ،مضطربم برای ،انتخاب هایم،باورهایم ...اما باور کن که شک نمی کنم ،به انسان بودن ،به اخلاقی ماندن ،عاشق ماندن...

بروید ای حریفان بکشید یار ما را به من آورید آخر صنم گریزپا رابه ترانههای شیرین به بهانههای زرین بکشید سوی خانه مه خوب خوش لقا را وگر او به وعده گوید که دمی دگر بیایم همه وعده مکر باشد بفریبد او شما را دم سخت گرم دارد که به جادوی و افسون بزند گره بر آب او و ببندد او هوا را به مبارکی و شادی چو نگار ...

با اشتیاقی معصومانه میگوید: آدمها میتوانند سرنوشت خود را تعیین کنند، آدمها میتوانند سرنوشت خود را تغییر دهند... ناخواسته خندهام میگیرد، میکوشم تا به دشواری زبانم را از زیر زنجیرهای سنگین خاموشی، تکان دهم، اما هیچ سخنی از دالان تاریک گلویم به آستانهی دهان و گفته شدن نمیرسد. کلمات در شبِ حنجرهام یخ بستهاند... میگوید: کافی است که اراده کنی و عمیقا بر ارادهات متمرکز شوی.... و در میان سخنانش از کتابهای مقدس و عارفان شرقی، مُدام شاهد مثال میآورد. من اما به زنجیرهایی میاندیشم که از هزار سمت، آدمی را زندانی کرده ان...